(بــی ستاره)
دوشنبه 1 اسفند ماه سال 1390 سـاعت 7:30 PM
چه غروب ِ تمییزی ،
بدون هیاهوی ِ مرغکان ِ خستۀ مهاجر ،
مادیانی صف بسته در حاشیۀ صاف جاده ای ،
راه میروم و بو می کشم عطر روشن ِ چمن را ،
تمام هستی امروزم را در برکۀ پای ِ درخت ِ اقاقیا میشویم
پاورچین از کنار حشره ها پرواز میکنم .
خیره به آسمان راه میروم و
با خود میگویم
چه غروب ِ تمییزی .
دَم خور شدن ِ وافر و خوردن جرعه ای احساس از سفرۀ #سپهری
