کنارم باش و بمان و بکار بذری ! (بی قراری)
سالها در تنگنای ِ راه های ِ سرد ، سَر بر عبور ِ ابرها نهادیم و از چشمه های محبت چنان نوشیدیم بی آنکه کامی گرفته باشیم و چه حاصل ؛ که این راه چشمهسار ، آن شوق وصال را به یغما برد و نور چشمی ِ مارا غافل از خنده های ِ گسترده در پهنۀ دهانمان سیاهی لبریز از تباهی کرد .
مهربانم ! به راستی که با همان شوق و نوای ِ شور افکن به نور کشیده ام مغرب نگاهت را . و تو در این دیار ِ بی کسی رعیت پناه ِ دل ِ بینوایم باش تا آن زمان که بند بند ِ مهر خیزان را در خاک تاب و پیچ دهند و من به هُرم نفسهایت جامۀ ستایش و آرامش تن کنم و نرم نرمک از یخ های ِ زندگی جویباری سازم برای ِ نجات محمل ِ در گِل نشسته مان .
کنارم باش به حرمت ِ آن یاس رازقی که سبز میگردد و سفیدیَش چون شیفتگی ِ قلبت از هر نیرنگی بیرنگ است .
کنارم باش و حضورت را رنگی دوباره بخش و دلگرم به طراوت لبخند ِهم ،ساز ِ مخالف ِ روزگار را خاموش و تیشۀ ریشۀ این فاصله را برافکنیم که این #بد-پیله برگ وبار نخواهد داشت .
[Lullaby -->SLP]
